επιστρεφεις τη λυπη μου
το ονομαζω ερωτα

 αυτα που ονομαζω
σκονταφτουν τωρα στα ποδια μου

 ειναι η ανωμαλια της οικειοτητας
στις ατελειες τις σιωπης
Η λήθη φτιάχτηκε μια όμορφη μέρα. Ποτέ δε μπορούμε να μπούμε στα πράγματα. Στην λήθη κάθε συνήθεια έρχεται απ το αιώνιο και το αιώνιο δεν είναι παρά η προσωπική μοναξιά. Σαν ένα σπίτι είναι η λήθη, το σπίτι σου ανήκει αλλά τα κλειδιά θα τα λάβεις μια καθορισμένη ημερομηνία. Τα πόδια σε έφεραν εκεί. Δεν έχει αγωνία η λήθη. Θυμάσαι όλες τις μέρες σου την εποχή που διανύεις με ένα άτομο, χωρίς το άτομο αυτό. Αυτό είναι λήθη. Το μέλλον είναι ένας σταθμός. Πάντα εκεί θα βρίσκεται ο σταθμός, οι βαλίτσες όχι. Πώς να ξεχάσεις μια βαλίτσα;  Το μέλλον δεν αναγνωρίζει το παρελθόν.  
καθε αλλος 
ειναι περισσοτερο εγω
θέλω σήμερα να ξεχάσω τα συναισθήματα
αυτό όμως με κάνει να σε κατανοώ
υπομένω τη βιασύνη των άλλων
ο χρόνος δεν είναι προσωπικός
το πιο όμορφο ρολόι το βρήκα κάτω σε ένα πεζοδρόμιο
δε μου ταιριάζει
φαίνεται ότι όλο το κοιτάω
ούτε μπορώ να το κρύψω κάτω απ το σακάκι
άχαρος από ανυπομονησία
δε φαίνεται ότι νυστάζω; 



είμαι μπερδεμένος 
δηλαδή δε μπορώ να μπερδευτώ άλλο

 η σύγχυση αν έφερνε απώλεια 
θα έφερνε και τη λύση

 ονειρεύτηκα ένα πληγώμενο χέρι που δεν είχε τη δύναμη να σφίξει ένα αγκάθι ώστε να θυμηθεί πως ήρθε ο πόνος

Πιάνω το μπουκάλι της μπύρας απ το λαιμό
Δεν είμαι καλά
Απολαμβάνω τα πάντα
Σαν μυρμήγκι
Ανεβαίνω  - σύρθηκα στα μαλακά.
Αντί να κόψω τα λουλούδια μου αρπάζουν τα πόδια
Το σημείο ακύρωνει το σύνολο
Έτσι με κατήχε πάντα τελικά η ακεραιότητα



Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)